نام فایل : روزه

فرمت : .doc

تعداد صفحه/اسلاید : 8

حجم : 525 کیلوبایت

روزه در اديان جهان
روزه گرفتن يكي از واجبات مسلم دين مبين اسلام است و در قرآن كريم به صراحت مي فرمايد :
» يا ايها الذين آمنوا كتب عليكم الصيام كما كتب علي الذين من قبلكم لعلكم تنفون«
اي افرادي كه ايمان آورده ايد روزه بر شما نوشته شد آن چنان كه بركساني كه قبل از شما بودند نوشته شده بود ، باشد كه پرهيزگار شويد .»
كلمه ي كتابت معنايش معروف است ولي گاهي كنايه از واجب شدن عملي و يا تصميم برانجام يك نوع عمل اطلاق مي شود . و صوم در لغت خودداري است و از همين رو است كه به صمت (سكوت) نيز صوم مي گويند؛ زيرا ؛ آن هم خود داري از سخن گفتن است ، اصل صوم در لغت به معني امساك و خودداري است ولي در شرع عبارت است از اين كه كساني كه داراي شرايط خاصي هستند بايد از چيزهاي مخصوص در زمان معيني خودداري نمايندو منظور از « ان الذين من قبلكم» امت هاي گذشته و پيش از ظهور اسلام است ؛ « امت هاي انبياي پيشين چون امت موسي و عيسي و غير ايشان است . »
اما از اين آيه ي شريفه مي توان اين طور استنباط كرد كه روزه بر امت هاي پيش از مسلمانان واجب بوده است و لزومي ندارد كه روزه ي وضع شده براي پيشينيان شبيه روزه ي مسلمانان باشد ؛ به بيان ديگر در نحوة روزه گرفتن و مدت آن و اقسام در ميان اديان ، تفاوت هايي مشاهده مي شود.
درحال حاضر آن شيوه ي روزه داري كه مورد نظر قرآن كريم است در متون ديني اديان ديگر نيامده است و اين موضوع از نظر مسلمانان دليلي بر تحريف كتب ديني آن ها است . با اين وجود در تورات و انجيل نشانه هايي ازوجود روزه در ميان يهوديان و مسيحيان اوليه به چشم مي خورد و يهوديان و مسيحيان تا عصر حاضر نيز در سال ، چند روز به روش هاي مختلف روزه مي گيرند واز خوردن گوشت ، شير و حتي از مطلق خوردن و نوشيدن خودداري مي كنند ؛ در قرآن مجيد نيز داستان روزه ي ذكريا و قصه ي روزه ي مريم از سخن گفتن آمده است .
« من براي خداي رحمان روزه گرفته ام و با احدي امروز سخن نمي گويم » و «گفت پروردگارا براي من نشانه اي قرار ده ، خداوند گفت : (نشانه آن است كه ) با مردم سه روز و سه شب سخن نگويي » آيه اي اخير به فرمان خدا به حضرت ذكريا (ع) مبني بر روزه ي سكوت گرفتن ، به عنوان نشانه اي براي اطمينان قلب آن حضرت اشاره دارد. مسلم است كه اين نوع روزه با روزه ي تصريح شده در اسلام تفاوت داردم با مطالعه در منابع اديان جهان مشخص مي شود ، كه روزه به صورت هاي مختلف در ميان ايرانيان وجود داشته است كه مي توان به موارد ذيل به عنوان نمونه اشاره كرد :
در دين يهود ، موسي نخستين و بزرگ ترين روزه دار خوانده شده است ، در تورات آمده است : وقتي كه ايشان براي دريافت كلام خداوند عازم كوه مي شوند به مدت چهل شبانه روز از خوردن آب و نان پرهيز مي كنند و سخنان خداوند ياه « ده فرمان» را كه بر او نازل مي شود و بر روي الواح سنگي مي نويسد. در آيين يهود روزه جزئي از مجموعه ي اعمالي است كه فرد يهودي براي ذيل ساختن تن و رنجور كردن آن ، انجام مي دهد ؛ به اين نوع عملكرد در اصطلاح (
innah ncgcch
) گفته مي شود.
از همين رو است كه علماي يهود از روزگاران كهن در تفسير آيه ي 29 از باب 16 سفر لاويان گفته اند : اين براي شما فريضه ي دايمي باشدكه در روز دهم از ماه هفتم جان هاي خود را ذليل سازيد و
…
نه تنها روزه داشتن بلكه پرهيز از استحمام ، پوشيدن كفش ، استفاده از روغن براي مو و
…
را لازم مي دانسته اند.
در عهد قديم از روزه داشتن افرادي هم چون داوود ، الياس ، دانيال و جمعي بسيار ، سخن رفته است ، كه بيان گر يك سنت ديني مرسوم براي رسيدن به هدف مورد نظر در ميان يهوديان بوده است ازجمله :
…
. پس داوود براي سلامت طفل از خدا استدعا كرد ، روزه گرفت و تمامي شب را بر روي زمين خوابيد ، مشايخ خانه اش براو برخاستند تا او را از زمين برخيزانند اما قبول نكرد و با ايشان نان نخورد .
…
پس روي خود را به سوي خداوند متوجه ساختم تا بادعا و تضرعات و روزه و پلاس و خاكستر ، مسالت نمايم .
و در روز بيست و چهارم اين ماه بني اسرائيل روزه دار و پلاس در بر و خاك بر سرجمع شدند و « (بني اسرائيل) آن روز را درآن جا روزه داشته ، گفتند كه برخداوند گناه كرده ايم و شموئيل بني اسرائيل را درمصفه داوري نمود.
...