نام فایل : باغ هاي ايراني 13 ص

فرمت : .doc

تعداد صفحه/اسلاید : 10

حجم : 4 مگابایت

برخي از خصوصيات كلي باغ هاي ايراني:
احداث باغ غالبا در زمين شيب دار
محصور بودن پيرامون باغ با ديوار
تقسيم سطح باغ غالباً به چهاربخش
استفاده از خطوط راست در طراحي باغ
وجود يك ساختمان در مركز يا بلندترين قسمت فضا
استفاده از يك جوي دائم اصلي (آب دائم)
روان نمودن آب به گونه اي كه صداي آب به وجود آيد (آب شيبها)
استفاده از سنگهاي تراش دار در كف جوي براي نمايان شدن موج آب(سينه كبكي)
وجود رابطه نزديك با طبيعت و عدم وجود حد فاصل بين ساختمان و باغ
وجود حوض يا استخر براي تامين آب وزيبايي چشم انداز در مقابل عمارت
استفاده از درختهاي زياد و سايه دار و وجود معبرهاي باريك
اختصاص دادن بيشترين قسمت باغ به كاشت درختان ميوه
استفاده از انواع گلهاي زينتي و دارويي
استفاده بيشتر از گل سرخ نسبت به گونه هاي ديگر
باغ و مجموعه قدمگاه- نيشابور
در دامنه جنوبي كوهستان بينالود در ميان كاسه اي كه از پيوستن دو تپه بوجود آمده و رو به دشت نيشابور است، باغي قراردارد كه قدمگاه ناميده مي شود.
اين مكان به عنوان جايگاهي مقدس از سابقه تاريخي طولاني برخوردار است و منشأ آن به دوران پيش از اسلام باز مي گردد. اگر چه عملكرد آغازين آن هنوز روشن نشده است.
اين باغ را زماني منصوب به شاهپور كسري و سپس منصوب يه حضرت رضا(ع) دانسته اند. شكل اصلي باغ كنوني از دوران صفوي و به دستور شاه عباس اول به وجود مي آيد و در دوره هاي بعدي در زمان شاه سليمان صفوي و در دوران ناصرالدين شاه قاجار، رسيدگي هاي اساسي به باغ مذكور در جهت احياء، مرمت و احداث ابنيه جديد در آن صورت مي پذيرد.
مجموعه باغ و ابنيه قدمگاه در سه بخش و در طول يك محور اصلي مياني، در سطوح مختلف و منطبق با شيب كوهپايه بينالود بوجود آمده است.
باغ به شكل مربعي محصور، بالاترين بخش اين مجموعه را تشكيل داده است. بخش مياني، سردر ورودي باغ است كه خود به شكل ساختماني زيبا داراي حياطي كوچك است.
اين بخش اتصال باغ را با فضاي سبز شهري يا باغي نيمه محصور كه بخش سوم اين مجموعه را كه رو به دشت نيشابور قراردارد، فراهم آورده است.
باغ قدمگاه به عنوان بخش اول اين مجموعه با مساحتي برابر يك هكتار به صورت مربعي 100*100 متر و با دوساختمان قديمي در موقعيت مركزي آن، اصلي ترين عنصر اين مجموعه است. در ميان باغ بقعه اي به شكل هشت ضلعي قرار گرفته است.
باغ هاي خصوصي ايراني كع عمدتاً در خارج از شهرها يا در حاشيه آنها قرارداشته اند يا حتي اگر اين باغ ها در داخل فضاي شهري ليكن با مقياسي كوچك تر بوده اند، همگي از يك وجه مشترك اصلي برخوردارند كه آن تفاوت فاحش دروني با فضاي بيروني باغ است كه تأثير بسيار مهمي را بر بيننده مي گذارد.
فضا غير سبز، گرم، آفتابي و خشك خارج باغ در مقابل فضاي سبز، خنك، سايه دارو مرطوب با آب روان و استخرها و فواره ها، مقياس وسيع باغ و بسياري از ويژه گي هاي ديگر، از چنان تضاد بالايي برخوردار است كه انسان در بدو ورود به باغ، همواره شگفت زده مي شود و فضايي پرديس گونه را در مقايسه با آن چه در محيط خارج تجربه كرده است، رو در رو مي بيند.
...